Urodziny

Październik i listopad to miesiące upływające u nas pod znakiem urodzin. Jesień w Finlandii jest porą szarą, mokrą i przygnebiająca więc  oba projekty  pod tytułem „nowe dziecko” zaplanowałam właśnie na ten czas, żeby odwrócić swoją uwagę od aury i skierować ją na coś bardziej pozytywnego ;)

Młodsza skończyła w październiku 5 lat. Po raz drugi mogła zaprosić koleżanki/kolegów z przedszkola – rok temu miała pierwszą dziecięca imprezę urodzinową. Globalna moda na organizowanie urodzin w różnych salach zabaw itp.  dotarła oczywiście również do Finlandii, ale nie jest tak „rozbuchana” jak w Polsce i na szczęście tradycyjne urodziny domowe nadal utrzymuja silną pozycję.  Dlaczego „na szczęście”? Już wyjaśniam.

Jestem może staroświecka, ale uważam, że przyjęcie urodzinowe to jedna z tradycji. A tradycje według mnie powinny pozostawać takie jakie były kiedyś – w domu, z tortem, wspólnymi grami i zabawami, rozpakowywaniem prezentów i po prostu byciem w grupie – rozmawiając, żartując, słuchajac opowieści innych, śmiejąc się z czyjegoś żartu itp. Oraz jubilatem jako najważniejszą tego dnia osobą. W salach zabaw, kręgielniach czy innych tego typu lokalach idea przyjęcia urodzinowego ginie. Dzieci albo rozbiegają się żeby korzystać z najróżniejszych atrakcji, albo skupiają się na oferowanym przez animatora programie, co jest fajne, nawet bardzo, ale jak dla mnie, bardziej odpowiednie na Dzień Dziecka, czy na przykład początek wakacji.

Jak wcześniej wspomniałam, młodsza córka po raz drugi zaprosiła w tym roku dzieci z przedszkola i po raz drugi impreza odbyła się w domu. Nie było fajerwerków ani klaunów. Byly smakołyki zdrowe i mniej zdrowe, był tort ze świeczkami, rozpakowywanie prezentów, wspólne tańce i kilka zabaw. Było siedzenie przy stole i zaśmiewanie się z opowiadanych po kolei głupotek. Córka była bardzo zadowolona. Zresztą radość przyniosła jej nie tylko sama impreza, ale również przygotowania do niej – uczestniczyła w planowaniu menu, w przygotowywaniu stołu, dekorowaniu go, ustawianiu talerzy, misek z przysmakami, a później również w sprzątaniu. Była zaangażowana w organizację od początku do końca. I to właśnie uważam za najważniejsze w calej idei przyjęcia urodzinowego.

Oczywiście jest to moje zdanie i nie zabieram nikomu prawa do posiadania innej opinii J Jak równiez nie zarzekam sie, że nigdy nie ugnę się i nie wykupię pakietu w sali zabaw. Zrobię to, tak jak zrobiłam w przypadku starszej córki, która miała imprezy i w kulkowni, i w odpowiedniku przeznaczonym dla starszych dzieci, jak również w sklepie z biżuterią(!) oraz w kręgielni.

Aż tu nagle, kończąc 12 lat, zapowiedziała, że chce zaprosić koleżanki do domu, na oglądanie filmu, wcinanie pizzy, chipsów i popijanie ich colą. Oraz że dorośli i małe dzieci (czytaj siostra) mają się wynieść na ten czas z domu. :D

No i wczoraj stało się. Po raz pierwszy córka miała wolną chatę ;)

Wpadłam do domu po pracy, aby ustalić zasady, upewnić się, czy ogarnie pieczenie mrożonej pizzy, po czym zostałam wystawiona za drzwi. Zapowiedziałam jeszcze, że ma dzwonić w razie problemów, po czym ruszyłam do sali zabaw, w której koczował już „bezdomny” mąż z młodszą.
Nie wyjechałam jeszcze z osiedla, gdy zadzwonił telefon. Córka oznajmiła, że ma pierwszy problem – spaliła popcorn w mikrofalówce. Kazałam otworzyć okno, wynieść spalony popcorn do śmieci na zewnątrz i się nie przejmować.

Więcej telefonów nie było. Dziewczynki bawiły się doskonale, obejrzały drugą część filmu Mamma Mia, pojadły, potańczyły, powygłupiały się. Gdy wróciliśmy do domu po 20, wszystko było posprzątane i tylko smród straszliwy oraz uwędzona wewnątrz mikrofalówka były dowodem na odbytą imprezę.

Niestety chyba trzeba będzie ją wywalić, bo zapach wżarł się w plastik i chyba już tam pozostanie.  Cóż, trzeba było zamiast na instrukcji pieczenia pizzy, skupić się na szkoleniu z popcornu ;) Najważniejsze jest to, że  impreza się udała, dwunastolatka jest zadowolona, a co do mikrofalówki, to cóż, od dłuższego czasu próbuję ograniczyć jej używanie, nie znajdując w tym poparcia domowników, może teraz się uda J

Projekt "Opera".

Fińska szkoła za założenie jest całkowicie darmowa. Nie chodzi wyłącznie o naukę, czy książki i przybory szkolne, które dzieci dostają na początku każdego roku, ale też jednodniowe wycieczki, wizyty w muzeach, teatrach, czy innych ciekawych miejscach.

Jednak gdy klasa chce wyjechać na wycieczkę z noclegiem, szkoła jest w stanie pokryć tylko część kosztów. Ale i wtedy rodzice nie muszą łapać za portfel, a jeśli muszą, to w minimalnym stopniu. Dlaczego? Bo dzieci same, przynajmniej częściowo, zarabiają na swoje atrakcje.

Klasa mojej córki, na wycieczkę, na którą chcą się wybrać wiosną przyszłego roku, zaczęła pracować już rok temu, o tym zrobię kolejny wpis. Dzisiaj o projekcie „opera”, który również przyniósł im fundusze na planowany  wyjazd.
Operę o młodym uchodźcy, który przybył do Finlandii bez rodziców napisał znany fiński rapper Paleface. Sztuka porusza tematy dyskryminacji, odrzucenia, cięć budżetowych, na których cierpi fińska szkoła. W 2017 roku opera zdobyła tytuł najlepszej opery dla dzieci, przyznany przez Young Audiences Music Awards (YAMawards). Kostiumy przygotowała polska scenografka pracująca w helsińskiej operze, znana też w innych krajach Anna Kontek.

W przedstawieniu bierze udział trzech profesjonalnych artystów operowych oraz 40-60 uczniów 5-6 klas szkoły podstawowej. W projekcie ma uczestniczyć 80 fińskich szkół. Klasa mojej córki, razem z druga równoległa klasą z jej szkoły od początku roku szkolnego ćwiczyła teksty, muzykę, mając do dyspozycji materiały zapewnione przez operę. Raz, czy dwa, szkołę odwiedzali artyści, by odbyć próbę z uczniami. W dniu spektaklu dzieciaki od rana przebywały w operze na ostatnich próbach, na próbę generalną przyjechali uczniowie szkoły, by obejrzeć przedstawienie.

 

 

Przedstawienie właściwe było przeznaczone dla rodzin dzieci, znajomych i wszystkich innych chętnych, a bilety sprzedawały same dzieci. Sprzedaż zaczęła się kilka tygodni przed spektaklem, trwała do ostatniego dnia. Widownia była niemal pełna, a w ten sposób klasa zarobiła pieniądze na wycieczkę.

 

 

 Poziom młodych artystów przerósł moje najśmielsze oczekiwania. Dzieciaki ogarnęły scenariusz w najmniejszych detalach, każdy wiedział co do niego należy, śpiewały czysto, „wchodząc” w utwory w odpowiednich momentach – jak przystało na operę, śpiewanie było dialogiem między artystami, a nie zwykłym odtworzeniem całych utworów. Oczywiście oczy miałam pełne łez wzruszenia od początku do końca, a nawet trochę ich ulałam ;)

 

 

A  gdy dodatkowo okazało się, że moja osobista córka, została jedną z czterech wykonujących odrębne tańce dziewcząt i jej nazwisko pojawiło się w obsadzie obok nazwisk profesjonalnych artystów, to już w ogóle zostałam powalona przez wzruszenie na łopatki :D

Więcej o projekcie, po angielsku, przeczytacie tutaj:

https://oopperabaletti.fi/en/repertoire-and-tickets/ihmepoika-a/